Իր խոսքում Նազարեթյանը նշեց, որ արհմիություններում այսօր դրական խտրականություն կա, կանանց ներկայացվածությունը բավական բարձր է։ Սակայն ընդհանուր առմամբ կանայք աշխատաշուկայում շարունակում են իրականացնել մեծամասամբ ցածր վարձատրվող աշխատանք։ Կոլեկտիվ պայմանագիրը լավագույն գործիքն է աշխատավայրում, ոլորտում և հանրապետական մակարդակում  արդարացի վարձատրության չափորոշիչներ սահմանելու համար` չսպասելով առանձին  օրենսդրական կարգավորումների։ 
Այն հարցին, թե ինչպե՞ս  հաշվել աշխատանքի գինը և ինչ դեր ունի պետությունը, Նազարեթյանը պատասխանեց, որ նախ պետք է ճիշտ հաշվել նվազագույն զամբյուղը, ինչպես ասում են կյանքի գինը տվյալ պետությունում, դրա հիման վրա սահմանել իրական նվազագույն աշխատավարձ, հետո թողնել շուկայական հարաբերությունների կարգավորմանը։ Պետությունը երկար տարիներ պատճառաբանում է, որ  շուկայական հարաբերությունների  դեպքում շատ միջամտելը սխալ է,  սակայն կառավարումը պետք է միտված լինի առաջին հերթին այնպիսի միջավայր ստեղծելուն, որտեղ քաղաքացիները առնվազն սոցիալապես ապահով են ապրում։ Դրան հասնելու համար պետք է իրական սոցիալական գործընկերություն, մինչդեռ Հանրապետական կոլեկտիվ պայմանագիրը շարունակում է մնալ չստորագրված։