Հայաստանի արհմիությունների կոնֆեդերացիան, դրական գնահատելով  «Առողջության համապարփակ ապահովագրության մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքի նախագիծը, միաժամանակ, ներկայացնում է իր  առաջարկությունները  և դիտարկումները․ 
1․ Նախագծի  14-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով  սահմանված ապահովագրավճարի տոկոսային միավորները առաջարկվում է հավասարաչափ բաժանել աշխատողի և գործատուի միջև, քանի որ նախագծով գործատուի մասնաբաժին նախատեսված չէ։ Մինչդեռ, աշխատանքի վայրում աշխատողները ենթարկվում են տարբեր ռիսկերի, որոնք կարող են ազդել նրանց առողջության վրա։
Եվրոպական մի շարք երկրներում`  Գերմանիայում, Ավստրիայում, Ֆրանսիայում, Բելգիայում, Շվեյցարիայում աշխատողների առողջության ապահովագրության համար պարտադիր վճարումներ կատարվում է նաև գործատուների կողմից։ 
Գործատուների մասնակցությունը այս համակարգում կնպաստի աշխատողների  ֆինանսական ծանրաբեռնվածության նվազմանը և սոցիալական արդարության ապահովմանը։
ՀՀ վիճակագրական կոմիտեի տվյալների համաձայն 2023թ․ Հայաստանի Հանրապետությունում աղքատության մակարդակը կազմել է   23.7 %: Աղքատների շրջանում կան նաև  աշխատող աղքատներ, ովքեր  անգամ աշխատանք ունենալով չեն կարողանում ապահովել  իրենց և իրենց  ընտանիքի անդամների նվազագույն պահանջմունքները, քանի որ  Հայաստանի Հանրապետությունում  նվազագույն աշխատավարձ սահմանելիս հաշվի չի առնվում աշխատողի և նրա ընտանիքի պահանջմունքները:
Ստեղծված սոցիալ-տնտեսական պայմաններում՝ երբ բարձրացվում են   հանրային տրանսպորտի, աղբահանության գները և գույքահարկը, առողջության ապահովագրության վճարը լրացուցիչ հարկային բեռ է դառնալու աշխատողների համար, ինչը բացասական ազդեցություն կունենա նրանց եկամուտների վրա, հատկապես, այն աշխատողների, ովքեր արդեն նվազագույն եկամուտներով պայքարում են կյանքի բարձրացող արժեքների հետ, ինչը չի բխում ՀՀ Սահմանադրության 1-ին հոդվածի պահանջից, այն է․ «Հայաստանի Հանրապետությունը ինքնիշխան, ժողովրդավարական, սոցիալական, իրավական պետություն է»:
Որպես սոցիալական և իրավական պետության հիմնական բաղադրիչ պետք է առանձնացնել մարդկանց սոցիալական պաշտպանվածության և բարեկեցության համար օրենսդրական երաշխիքների ապահովումը:

2․ Նախագծի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն՝  «Առողջության համապարփակ ապահովագրության ծախսերի հաշվարկը իրականացվում է հիմք ընդունելով՝ սպառողական գների ինդեքսի կանխատեսվող փոփոխությունները», մինչդեռ, Հայաստանի Հանրապետությունում չի կիրառվում  2004թ. ընդունված ՀՀ աշխատանքային օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի պահանջը՝ «Աշխատավարձի ինդեքսավորումը կատարվում է  Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված կարգով»:  Չի կիրառվում նաև 2004 թվականին ընդունված «Կենսաապահովման նվազագույն զամբյուղի և կենսաապահովման նվազագույն բյուջեի մասին» ՀՀ օրենքը։
Ստացվում է, որ առողջության համապարփակ ապահովագրության ծախսերի հաշվարկի դեպքում հաշվի է առնվելու գնաճը, իսկ գնաճի դեպքում Հայաստանի Հանրապետությունում աշխատավարձի ինդեքսավորում չի կատարվում:  Հետևաբար, ապահովագրավճարի չափը գնաճի դեպքում վերանայելիս, անհրաժեշտ է միաժամանակ կատարել աշխատավարձի ինդեքսավորում։